zima

Futerkowe wieści #1/2016 (2)

Posted on Updated on

Ha, namówiony przez żonę i usilnie buckany łebkami przez koty postanowiłem by nieco poświęcić się kocim opowieściom, a że jestem techniczny pojawiły się Futerkowe wieści. Ta (2) ano kiedyś pojawił się taki wpis Futerkowe wieści 1/2013 (1) i jak widać było to dawno, bardzo dawno temu. Jednak jak już było (1) to konsekwentnie należy (2) 🙂

Generalnie z kocimi futerkami jest tak, że zawsze, ale to zawsze coś się dzieje. Nie ma tak, że nic się nie dzieje, bo nawet kiedy śpią to wyglądają tak słodko i kochanie, że my człowieki wzdychamy zauroczeni 😉 Wariaty jedne i futra, i człowieki. Mimo wszystko podchodzę do tego jako do bycia pozytywnie zakręconym.

Futerka kocie, zwierzęta są szczere, są jakie są i dlatego być może je kochamy.

Apsik kontrolnie podpatruję co ja piszę i niby nie zwraca na mnie uwagi...
Apsik kontrolnie podpatruję co ja piszę i niby nie zwraca na mnie uwagi…

Generalnie z kocimi futerkami jest tak, że zawsze, ale to zawsze coś się dzieje. Nie ma tak, że nic się nie dzieje, bo nawet kiedy śpią to wyglądają tak słodko i kochanie, że my człowieki wzdychamy zauroczeni 😉 Wariaty jedne i futra, i człowieki. Mimo wszystko podchodzę do tego jako do bycia pozytywnie zakręconym.

Futerka kocie, zwierzęta są szczere, są jakie są i dlatego być może je kochamy.

Życie to odpowiedzialność, więc z jednej strony całe mnóstwo radości, a z drugiej troski. Według kociego urzędu statycznego (KUS) w naszym domu obecnie jest 5 kotów, z czego 2 czarne (Julia i Kacper) mają odpowiednio 7 i 8 lub 6 i 7 lat. Musiałbym w archiwum odszukać ich pierwsze zdjęcia i książeczki zdrowia. Oba futra wyszły jako małe czarne zaflukane kocim katarem w pobliżu magazynu harcerskiego, przy czym jedno przy rozładunku sprzętu po obozie, a drugie gdy pojechałem sprzęt przygotowywać. Nie mogłem ich tak zostawić. Trzeci kocuerek Apsik vel Pan Krówka vel Okruszek vel Pudzianek może mieć podobnie lub i nawet 9 lat. Czwarty to Bezik, około 5-6 miesięcy i piąty Maciuś podobnie, choć wydaje się, że Maciuś jest nieco starszy od Bezika. W całej ferajnie Julka najbardziej się stresuje. W ogóle właśnie Kacperek i Julka są najmniej stadni, wolą człowieka na wyłączność. Pozostała trójka jest bardzo kontaktowa, choć Apsik to taki Bonifacy 😉 – jak ktoś pamięta – często z dystansem.

Odnośnie odpowiedzialności… Julka poważniej zachorowało i od kilku dni odwiedzamy nasze Wetki, ale będzie dobrze 🙂

Jest dobrze, wróciła do swoich zwykłych humorów.

Fotołowy kampinoskie

Posted on

Wędrowanie jest tym czymś, co uwielbiam. Chciałem napisać niemało tu i teraz, ale załączę zdjęcia. 5 lutego, a w zasadzie w nocy z 4 na 5 lutego tak obfite opady śniegu mnie bardzo miło zaskoczyły. Niestety temperatura oscylująca wokół zera, w dniu zorientowana na plus, spowodowała, iż śniegu nieco ubyło. W każdym bądź razie pierwszy raz tej zimy odśnieżyłem chodnik przed posesją. Teoretycznie zgodnie z prawem za niego nie odpowiadam, ale jak ja tego nie zrobię to właściwe służby tym bardziej. Nie mogłem sobie odmówić spaceru. Pierwotnie zaplanowałem go na jakieś 12 km, ale okazało się, że i wyszedłem zbyt późno i w cale właściwie się nie czułem. Zamknąłem nową starą standardową pętlę 4 km.

Śnieg tłumił szum ulic, można było oderwać się od miasta, od problemów życia i po prostu powędrować sobie 🙂 Ślady wykazały, że nie tylko ja wpadłem na taki dobry pomysł.

Zima w Kampinosie

Posted on

Mieszkam w pobliżu, w zasadzie za miedzą, ulicą, lecz w każdym bądź razie blisko. Wczoraj pogoda jakże miło zaskoczyła, nie tylko mnie. Słońce, błękit nieba, lekki mróz cudownie oddziaływały na mnie i mnie cieszyły. Spacer był wręcz niezbędny. Zdecydowanie wolę pogodę właśnie taką. Lekki mróz preferuję zdecydowanie bardziej niż przysłowiowe +5 °C i chlapa. Zatem starałem się tyle ile mogłem chłonąć ten stan pogodowy. Przebieżka trwała nieco dłużej niż standardowo trwa bo sesje fotograficzne nieco spowolniły kroki. Wędrowaliśmy między po tzw. motylowej łące zupełnie nowym podestem dla turystów.

Mgła

Posted on

Nie chodzi ani o film, lecz o zwykłą mgłę w nocy. Mgła zawsze dostarcza tajemniczości nawet tej okolicy, którą znamy jak własną kieszeń. Mgła wybudza z odrętwienia naszą wyobraźnię, która pomna naszych doświadczeń (filmów, książek, życia) dostarcza nam  wizualizacji, powodujących gęsią skórkę. Poniżej zdjęcia z zeszłego tygodnia, kiedy to w pidżamie po prostu musiałem sięgnąć po aparat i zrobić te zdjęcia.

Zima w Puszczy Kampinoskiej

Posted on

Zdjęcia te stanowią dowód, że zima przez jakiś czas zagościła w Puszczy Kampinoskiej.

Można było zaszaleć na biegówkach, pozjeżdżać na sankach, czy po prostu delektować się spacerem.

Kocham podróżować

Posted on

Czym jest podróż? Czym jest dla mnie? Nieustanną wędrówką, nierzadko wyłącznie w głąb samego siebie. Lubię stawiać kroki, przemieszczać się z punktu A do punktu B. Lubię delektować się krajobrazem, bliskością natury. Jednak kiedy przemierzam kamienne miasta, pełne asfaltu na ulicach, brukowanych chodników, szklanych tafli elewacji to i tak pasjonują mnie mijani ludzie. Choć dla mnie każda rzecz, czy to kamień, czy to drzewo, a nawet brama starej kamienicy ma to coś, istnieje jak swoisty byt. Wyobrażam sobie mijając pewne miejsca, także samotne głaz gdzieś na ścieżce szlaku w lesie, czy górach, że właśnie on, czy to był lub było świadkiem pierwszego pocałunku, łez radości i ludzkiego dramatu, narodzin życia,  walki na śmierć i życie. Wszystko co mijamy to niemi świadkowie wydarzeń, jak kamery monitoringu, lecz by tego doznać musimy pozwolić przepłynąć tym emocjom przez nas samych, czasem dotknąć kamień. Jakie to szczęścia nas dotyka, że możemy chłonąć obrazy, dźwięki życia i nuty muzyki, delektować się zapachami i emocjami. Kiedy czuję łzy spływające po policzku wiem, że muzyka moich uczuć jest dobrze nastrojona, że empatia jest ze mną, we mnie, wokół, przebiega między nogami. Nie musimy pielgrzymować do odległych miejsc by przeżyć podróż. Jakże radosne jest głębsze poznanie i doznanie własnego życia. Czasem krótki spacer z pozoru jedynie tak dobrze znanymi uliczkami dostarcza nam tyle nowego.

Lubię czasem, a nawet nierzadko, by nie napisać, że często wędrować w ciszy, niby samotnie, ale z kimś, w takim tandemie, braterstwie, przyjaźni. Chłonę wówczas wszystkimi zmysłami to co mnie otacza. Kiedyś żałowałem, że nie zrobiłem takiego to a takiego zdjęcia. Dziś wiem, że wówczas dane jest mi coś przeżyć znacznie pełniej niż skupienie się na kadrze, światłu, na łapaniu i zaklinaniu w zatrzymanym obrazie uczuć. Skupiam się na uczuciach przeżywania. Jakże to piękne, czasem pełne smutku, czasem radości, czasem zwyczajnie przeoczone. Jednak przede wszystkim wówczas czuję życie, pełne i prawdziwe życie, obdarte z powierzchowności i płycizn. Można wówczas dostrzec dotychczas niedostrzegalne, wyłapać to coś co wcześniej ginęło za kurtyną prawdziwej sceny. Uwielbiam zaglądać za nią.

Może to błędne spostrzeżenie, ale wokół mnie Ci, którzy sięgają głębiej, nie boją się włożyć siebie do nieznanej skrzyni, wejść na schody prowadzące gdzieś tam, właśnie Ci przeważnie wierzą, jedni w Chrystusa, inni w coś innego, ale wierzą.

Kiedy stoję pod ciemnym niebem pełnym gwiazd
Wyciągam ramiona by dotknąć iskierek radości
Warkocz komety owiewa lodem me dłonie w blasku Słońca,
Tajemnicza cisza cienia Księżyca budzi moje sny
Wówczas staję na szczycie pod firmamentem nieboskłonu,
A kiedy patrzę za siebie cały rząd światełek błyska radośnie
A ja cały czas sięgam do gwiazd w nieba atlasie
Mogąc dojrzeć przez zwierciadła odległe spirale
Galaktyk Słońca pełne blasku gwiezdnego ciepła.
Patrzenie w tył to historia moich kroków,
A w przodzie mgła i ścieżka kamieni w niej
Prowadzi mnie w moje sny pośród dnia każdego
Bym mógł dotknąć kamień szlaku mego,
Poznać jego wspomnienia i nuty wiatru wokół,
Cudowny szum kropel wiosennego ciepła,
Radość zaklętą w obrazach albumów kroków,
Smutek przemijania życia na końcu ścieżki,
Nieznane słowa modlitw w zakątkach duszy…

Być może żadna podróż się nie kończy, ale każde kolejne drzwi życia serwują nam kolejne wędrowania…

Zima, biały puch i… biegówki

Posted on Updated on

 

Ucieszyłem się jak dziecko kiedy śnieg spadł w miniony czwartek. Co prawda Pani prezydent mojego miasta, tak tego gdzie buduje się metro (pisownia poprawna) zapewne z ciężkim sercem wydała 2.000.000,00 PLN za jedną noc odśnieżania przez wszystkie zastępy pługopiaskarek. Zastanawiam się, czy nie dopiąć do swojego samochodziku pługu, w bagażniku posiedzę w uprzęży syna albo żonę by posypywali solą ulice i podpiszę kontrakt, tak za milion, za cały sezon, a co?!? Ja tam sobie radzę w takich warunkach, choć respekt trzeba dla zimy na drodze zachować zawsze. Niestety cała masa kierowców jakby nie pamiętała nawet elementarnego szkolenia z kursów. Cóż,…

W każdym bądź razie tego samego dnia, złożyłem rezerwację na biegówki dla siebie i syna w mojej ulubionej wypożyczalni Biegówki na Młocinach i to było właściwe posunięcie. Dziś podjechałem wraz z synem po biegówki, a po ich szczęśliwym pobraniu zadzwoniłem do żony i rzekłem z radością „Szykuj termosy.” Przypomnę, że żona ma swoje własne biegówki. Oczywiście przygotowała nie termos a termosik, ale żona to żona, pamiętajmy drodzy mężowie, że żony zawsze mają rację bo po prostu wiedzą lepiej 😉 i z reguły tak bywa.

Tym razem trasa miała nieco ponad 7 km. Nie obyło się bez licznych sesji zdjęciowych, paru postojów dla opróżnienia termosiku i pochłonięciu kanapek. Różnica między sunięciem na biegówkach poprzednio a dziś była wyraźnie odczuwalna. Fajnie jakby spadło jeszcze kilka centymetrów białego puchu. Oczywiście warstwa niezła ale jednak nie wszędzie, co dało się spostrzec po przezierającej ziemi i poszyciu. Lód, lód, lód, całe hektary lodu pod śniegiem po wcześniejszych roztopach i ulewach. Nie raz, nie dwa kijki się omsknęły. Poza tym miód dla serca, płuc. Czyste, orzeźwiające powietrze i cisza. Czułem się jak otulony puchem, miękko i dzięki śniegowi cichutko, wspaniale. Jutro już krócej ale biegówki obowiazkowe. Za tydzień mamy mieć wypad na zjazdówki, znaczy oni, żona i syn. Ja robię za kierowcę 😉