odpowiedzialność

Futerkowe wieści #2/2016 (3)

Posted on Updated on

Czyżby blog stawał się blogiem kocim?

Takie pytanie zaświtało mi w przestrzeni moich myśli. Chcę napisać, że nie, że nie jest to tylko blog o kotach, bo nie jest, a może jest. W ogóle to mam problem bo:

http://www.darmor.wordpress.com

www.czytodajnia.wordpress.com

i po prostu nie mam pojęcia jak zreorganizować swoje aktywności. Pewnie nie zorganizuję, a po prostu zacznę systematyczniej coś w nich pisać, umieszczać itd. To jedyny klucz do rozwoju obu tych projektów. Pomysł zepnięcia ich w jedną stronę to niepotrzebne przenosiny. Zasady pisania wpisów z punktu widzenia pozycjonowania są jasne i chyba nie warto. To nie są blogi o nie wiadomo jakich statystykach by to robić, a może właśnie jednak scalić… No bo ten blog ma szansę na oglądalność, ma swój potencjał i jakąś już historię. Dlatego coś jednak ulegnie zmianie. Promowanie treści przez google powoduje, że wstawianie krótkich wiadomości mija się prawie z celem, a więc umieszczenia w ramach jednego bloga wpisu i jedynie na drugim krótkiej wiadomości chyba to nie tak jak powinienem robić. Zatem czytodajnia.wordpress.com będzie miejscem, gdzie będą publikowane wyłącznie utwory. Procesy myślowe przebiegają różnie.

Ale dziś znów jednak o kotach w domu, moim, naszym domu. Czas przedstawić aktualnych kocich aktorów.

Maciejka

Maciejka, rodzona siostra, a nawet może i bliźniaczka Maćka. Może już ma z rok życia za sobą. Najpierw bardzo wycofana i taka nieśmiała. No bo ja bym Ciebie bucknęła albo miznęła o nogę ale nie, nie, nie, jeszcze nie, sama nie wiem i w ogóle. Specjalistka kradzieży jedzenia. Póki co trudno ją obsłużyć z czyszczeniem noska, czy obcięciem pazurków 😦

kot maciej

Opiekun stada, gadający non stop przy człowieku, miziak rewelacyjny, pogodny i zadowolony z życia ale… łobuz nad łobuzy, choć kochany. Niezliczona liczba szklanek, kubków, czajniczków, doniczek, chyba 2, jednego naczynia żaroodpornego do piekarnika oraz 2 garnki, 2 miseczki na wodę…

2016_koty_011

Bezik jest takim obywatelem Rzymu, w przeciwieństwie do Maćka z plemion barbarzyńców. Widać jego spokój nawet w jedzeniu, kiedy to delektuje się każdym chrupkiem lub kęsem mokrego, chyba rozważając możliwości eksperymentowania z przyprawami. Bardzo miły, nienarzucający się, spokojne futerko. Pierwszy kot u nas, który doprasza się bycia kotem naręcznym. Trochę w tym kierunku mobinguje, ale co tam 😉

kot apsik

Najstarszy nasz rezydent na kociej emeryturze. Prawdziwy smakosz i wielbiciel spokoju. Zwany Apskiem, vel Pudzianek, vel Pan Krówka, vel Kruszynka co wyśmienicie oddaje jego charakter. Po latach tułaczki ma dom i prawie spokój. Nie trawi Maćka, lubi Bezika 🙂

Julia promieniuje pomysłami.Julia oraz Kacper to nasze czarne rodzeństwo, które nie przepada za sobą, ale oboje nie cierpią pozostałych, co powoduje, że mieszkają w oddzielnej części domu.

Generalnie nie jest aż tak śmiesznie jak na to wygląda. Zgranie tego wszystkiego, znaczy UDRK (Układ Dom Rodzina Koty) nie jest taki prosty. Liczba kotów w naszym domu osiągnęła maksimum naszej tolerancji dla futerek. Nigdy nie było tak, że chcieliśmy tyle, ale tak wyszło. Pomijam koszty pokarmów, regularnych i tych niezaplanowanych wizyt u naszych wetek.

Dodatkowo są różne behawioralne problemy, w tym nietolerowanie się wzajemne kocicurów i swoiste wynikające z tego podziały geopolityczne.

Nie wspominam o byciu kuwetowym i codziennych obchodach 5 kuwet rozstawionych w różnych miejscach naszego domu.

Z jednej strony fantastyczna możliwość obserwowania kocich zachowań, umizgów oraz kociego mobingu. To są ciekawe aspekty, ale już nie jeden raz mamy dosyć. Nie chodzi nawet o kwestie super porządku. Nigdy nie byłem zwolennikiem sterylnego porządku i raczej nie będę ale nie lubię sytuacji skrajnie przeciwnej, a nawet nie wyobrażam sobie tego. W zasadzie wszystkie futerka dostarczają nam co jakiś czas argumentów na nie posiadanie kota, ale potem zrobią te swoje oczy, przymiziają się i udają, że sprawy nie było.

Przy czym stres u kota wyraża się różnie, ale często trzeba sprzątać choć kuweta w akceptowanym miejscu nie ruszona, znaczy powierzchnia żwirku niemal jak w ogrodzie zen, nie wzruszona, prawie tafla.

Nie wszyscy domownicy ostatecznie akceptują taki stan rzeczy co również nieco komplikuje UDRK, a w konsekwencji czasem stany nieco niemiłe. Wiadomo, futerek się nie pozbędę, jakbym mógł nawet tak pomyśleć… mógłbym 😛 ale nie zrobię tego. Jedynie kwestie zdrowotne i konieczność nie bycia kotów ze względów medycznych mogłoby spowodować decyzję o przymusowym przesiedleniu, ale póki co nie ma wyraźnych zwiastunów takiej sytuacji.

Z czego wynika nietolerowanie się czarnych i reszty?

Przede wszystkim z faktu, iż czarne Julia i Kacperek zostały uratowane z kociego kataru i jednocześnie nie miały możliwości życia w kocim stadku. Pozostałe żyły w kocich stadkach i wykształciły sobie jakieś tam społecznościowe cechy. Julia i Kacper nie miały takiej możliwości i są totalnymi indywidualistami. Podejrzewam, że nawet najlepiej by im było gdyby były totalnie singlami w swoich domach. Niestety są razem i w ogóle.

Kacperek w strefie pracy twórczej.
Kacperek w strefie pracy twórczej.

Kacperek taki jakiś niedorajda z pechem wpisanym w papierach. To akurat kot wychodzący, choć rzadko, ale… ropień na szczęce, na ogonie, na boku, zwichnięty ogon itd. Jest nieco dziwny, ani miziasty ani wredny, ale często niemiły.

To cała nasza menażeria i o niej od czasu do czasu coś tu napiszę. Trzeba uruchamiać kolejne projekty, w tym i na nowo rozruszać ten blog.

 

Medialny odbiór

Posted on Updated on

Przekaz dla ludzi

Dziś dzień wyborów (wtedy zacząłem pisać ten post), na swój sposób ważny, lecz czy ty co po nim nastanie będzie z korzyścią dla naszej Polski? Pytanie retoryczne. Jednak coś jest na rzeczy. Lubię ciszę, znaczy nie absolutną, wolę ciszę z szumem wiatru w koronach drzew i górskiego strumienia, śpiewem ptaków, ale bez telewizji. Jednak przekaz informacji jest czymś w dzisiejszych czasach naturalnym zjawiskiem, pełnym przesytu, niestety najczęściej formy nad treścią. Z wyboru i z powodu zwykłych technicznych zaniedbań nie mamy telewizji. Niby internet w zupełności wystarcza, lecz i tak można odczuć całkiem niezły przeciąg informacji.

80% informacji odbieramy wzrokowo i ponoć również 80% informacji nie podlega kodyfikacji – nie da się ich zapisać, opisać w jakiejkolwiek formie. Ciekawe, prawda?! Żyjemy w społeczeństwie informacji, jesteśmy nimi bombardowani każdego dnia, każdej godziny, chyba, że śpimy ale i ten czas nie jest tak spokojny jak kiedyś. Wygrywa ten, kto opanuje umiejętność filtrowania wiadomości, zarządzania nimi, odnajdywania się w gąszczu, pajęczynie zer i jedynek, która niewidocznie oplata nas. Nie jest to jakiś fatalizm, lecz odniesienie się do rzeczywistości. Sam w tym uczestniczę prowadząc wortale i portal technologiczne i każdego dnia pływam w informacjach.

Jednak czy w świecie informacji można odnaleźć czas dla siebie, czas potrzebny na ochłonięcie, wyciszenie się? Ja muszę choć miniony rok nie należał do dających taką sposobność i nie byłem w stanie realnie wypocząć na długie kolejne miesiące pracy. Patrząc na młodsze pokolenia, już nie tylko młodszych, lecz już także pokolenia – to czasem utwierdzam się w przekonaniu, że wyciszenie jest dla mnie konieczne. Bez tego nie złapię dystansu do świata informacji. Czasem jednak spotykam „fighterów” – jak atomowe stosy na kosmicznych statkach z powieści SF, wydają się nie do zdarcia, lecz według mnie tylko wydają się.

Czy jesteśmy w stanie rozpoznawać co dobre a co złe w przekazie, szczególnie medialnym?

Bardzo często stawiam takie pytanie, nie tylko sobie, czasem w grupie, a czasem jako czysto retoryczne. Myślę, że nie jesteśmy w pełni i zawsze rozeznać dobra i zła w tym co widzimy, słyszymy, czytamy. Przekaz bardzo łatwo zmanipulować, zdjęcie pokazać niepełne, odtworzyć słowa wyrwane z kontekstu. Czasem wystarczy tylko komentarz, pozornie dopasowany, praktycznie w ogóle nie związany, by wpaść w misternie uplecioną sieć pułapki przekazu. Emocje, przekaz ma wzniecić pożar emocji w jego odbiorcach. Emocje, gniew nie zawsze, wręcz z reguły nie stanowią dobrych doradców dla naszych zachowań i w konsekwencji postaw. Sprawy nie ułatwiają Ci, którzy od czasu do czasu głoszę, iż to czy tamto to złe rzeczy. Mamy tę świadomość, że to czy tamto stwierdzenie jest przesadzone. Potem idziemy do sklepu, zupełnie niecelowo oglądamy zabawki dla dzieci. Ja osobiście jak widzę pewne lalki to mnie odrzuca. Pomimo starań by bycia na przekór i działania jak przysłowiowy adwokat diabła nie jestem w stanie uznać, że takie zabawki mają sens, jakikolwiek, dla mnie są straszne. Jednak dzieciaki je pragną.

Coś w nas mówi jedno ekran i głośnik co innego. Na ile jesteśmy silni by z jednej strony być w zgodzie z wartościami, które wyznajemy i jednocześnie zachować zdolność samokrytyki. Umiejętność spuszczenia sfory wątpliwości jest dla mnie bardzo istotna. W moim przypadku motywuje mnie do analizy i pomyślenia.

Doszedłem do sytuacji, w której niemal każdą informację w mediach traktuję krytycznie, z dystansem. To jest i nie jest dobra postawa i zachowanie. Może ogromny udział w tym ma to, że jako inżynier nie lubię mieć danych „z sufitu”, że uważam, że wszystko, no większość, należy umieć uzasadnić.

Jednocześnie same media czasem ułatwiają nam rozpoznanie zła albo dobra. Nieudolność prowadzącego audycję czy program TV, brak kompetencji i przygotowania powoduje, iż niejednokrotnie można rozpoznać „medialną ustawkę”. Problem wynika również stąd, że media z jednej strony powinny w pełni korzystać z prawa do wolności słowa, a z drugiej jednak w żaden sposób w naszej Polsce te media nie odpowiadają w pełni za swoje słowa. Takie odnoszę wrażenie.

Dlaczego odnosimy się do czegoś jako wiarygodnego, a dlaczego nie wierzymy innym choć to mogło się wydarzyć?

Mam okazję, miałem ją też niejednokrotnie wcześniej, a mianowicie przysłuchiwania się jak ktoś z ogromnym przekonaniem wyrażał się o tym co spotkało kogoś, niemalże wrzeszcząc, że to kłamstwo, że to niemożliwe, że to… itd. Kompletnie taka osoba nie przyjmowała, iż np. dla mnie to i tamto jest jak najbardziej realne. Żadnej możliwości porozumienia, a co więcej, osoba tak głośno wrzeszcząca i propagująca negatywne fale nie była w stanie w żaden sposób uzasadnić swoich racji, nie przedstawiała żadnego argumentu.

Myślę sobie, że bardzo wiele osób jest w stanie coś zaakceptować, uznać za realne jeżeli w jakiś sposób mieści się to w ich świecie, inaczej jest niemożliwe – syndrom ograniczonego widnokręgu – tak to sobie nazwałem. Co jest tego powodem, być może zazdrość, że coś przytrafiło się komuś innemu. Jednak co chyba najistotniejsze to ten fakt 80% informacji, których nie da się opisać. Mamy przeczucie, odczucie, 6 zmysł, czasem 7 😉 i po prostu wiemy, ale kompletnie nie umiemy tego uargumentować. Trzeba być jednak świadomym takiego ograniczenia. Ma to ogromne znaczenie na forach internetowych, gdzie podstawowym sposobem wymiany informacji (dialogu) są pisane teksty, czasem obrazek. W kontekście rozmowy dwóch lub więcej osób to bardzo ułomny sposób komunikowania – brak całej gamy przekazu pozawerbalnego, a także choćby intonacji głosu. W konsekwencji umiejętności argumentowania, okiełznania emocji są tu niezmiernie ważne.

Wpis ten zacząłem pisać w dniu wyborów. Pewna jego wizja gdzieś pomiędzy wieloma innymi zaginęła i jest jaki jest. Wybory, były, minęły, a co przyniesie przyszłość… Grunt to nie być fanatykiem, chyba że czekolady 😀 Osobiście uważam, iż dla rozwiązania większości problemów na świecie nie potrzeba partii politycznych, lecz zdrowego rozsądku i logiki. Pozwala mi to na stawianie tych samych wymagań, posiadania tych samych oczekiwań od każdego „zwycięskiego” ugrupowania po każdych wyborach. Mamy taki a nie inny ustrój, ani silniejszy prezydent, ani parlament, taką a nie inną ordynację wyborczą i społeczeństwo co ma to wszystko… Uczestniczenie w wyborach to nasz obywatelski obowiązek. To, że nie ma na kogo specjalnie głosować, to inna już sprawa, a zawsze można oddać głos nieważny lub wybrać tzw. mniejsze zło, ale trzeba pokazać, że sprawa własnego kraju jest nam bliska.

Wybory to uczta mediów…

Macierzyństwo, moje spojrzenie

Posted on

Niejako pozbawiony telewizji, a i w przestrzeni internetu nie zawsze podążam za prądami innych, zupełnie przypadkiem wpadłem na wpis pani Pauliny Młynarskiej, która w żenujący sposób, przy najmniej dla mnie, popłynęła w temacie kampanii „Nie odkładaj macierzyństwa na potem”. Słusznie zauważyła, iż kampania skierowana jest do wąskiego grona kobiet. Jednak czy aby na pewno? Gdyby było takie wąskie nie miałoby statystycznie wpływu na przesuwający się statystycznie właśnie wiek zachodzenia w ciążę.

Nie wiem jakie intencje, przy najmniej częściowo miała pani Paulina Młynarska ale ja osobiście uważam, twierdzę, jestem przekonany i w ogóle, że że seks nie jest wyłącznie zabawą, a konsekwencje „wpadki” od tak można usunąć. Nie zamierzam dyskutować o dostępie do aborcji, bo to jest temat bardzo trudny, w którym za wszelką cenę niszczy się te najważniejsze osoby, kobiety. Dyskutuje się odkładając to co najważniejsze gdzieś na bok, zapominając o ludziach. To moje osobiste zdanie. Faktem jest, że są w wielu przypadkach wskazania medyczne dotyczące zdrowia kobiety przy nadziei powodujące iż usunięcie ciąży jest tym rozwiązaniem, które trzeba rozważać. Bez wątpienia jest to dramat dla matki, która dziecka pragnie. Niewątpliwie po aborcji nie ma tak, że nie ma problemów emocjonalnych, że to od takie proste i bezproblemowe. Faktem są komplikacje zdrowotne, że tak ujmę cielesne. Absolutnie nie akceptuję takiego podejścia do seksu i poczęcia życia, iż można je usunąć bo to wpadka, bo przecież miało być tylko tak fajnie. Jak już dwoje ludzi chce uprawiać seks, który jest piękny, może być piękny, jest niesamowity, ale to także podjęcie odpowiedzialności. Jeżeli seks jest jedynie radochą to jest to płycizna, emocjonalna mielizna. Jest akcja, jest reakcja. Każde nasze czyny i słowa mają konsekwencje i trzeba umieć je podejmować. Mogę tylko współczuć tym, dla których seks jest tak płytki emocjonalnie. Kwestia gwałtu to dla mnie obszar, gdzie to kobieta jest jako ofiara najważniejsza i wszelkie środki należy skierować na jej wsparcie. Nawet zdrowotnie może się okazać, że donoszenie i urodzenie będzie lepsze od aborcji, ale to powinna być przede wszystkim decyzja kobiety, ale decyzja podjęta rzetelnie. Dla mnie zdrowie to nie tylko ciało ale i umysł. Zdrowie psychiczne jest równie istotne, a zdrowie w ogóle należy rozpatrywać kompleksowo. To nie jest przecież tak, że każdy przypadek jest taki sam – za każdym razem są to indywidualne tragedie i historie i każda jest inna, jak każdy inny osobowościowo jest człowiek.

Macierzyństwo nie jest jak to określiła autorka, zapewne prowokacyjnie, psim obowiązkiem kobiety, suki jak to padło niejednokrotnie w treści. Jedne mają ku temu predyspozycje, inne nie. Wykwalifikowane profesjonalistki, obyte w świecie, podróżujące, podobnie jak profesjonaliści, obyci w świecie, podróżujący – nie oznacza, że mądre, mądrzy. Mądrość niestety nie idzie szczególnie często w parze z wiedzą, stąd też i rozróżnienie mądrości i wiedzy. Podobnie jak z faktem, iż nie zawsze większość ma racje. Problemem wieku jest to, że w pewnym momencie jest już zbyt późno na to by zrobić to i tamto, także by być Rodzicem. Osobiście uważam, że wolę być młodszym rodzicem, niż bardziej dziadkiem – ojcem dla swojego dziecka. Oczywiście doświadczenie życiowe powoduje, że niejako wydaje nam się, że jesteśmy z każdą minutą coraz lepsi, jak dobre wino. Jednak bycie Rodzicem to nie moment odkorkowania butelki, a nawet takie porównanie jest totalnie niepełne. Bycie Rodzicem to totalna rewolucja w życiu 🙂 i trzeba to przeżyć by móc zdecydowanie większą podstawę by o tym mówić, a mówić warto o tym 🙂

Odniesienie się pani Pauliny Młynarskiej do Pań w kasach w ogóle nie wiem jak należy potraktować, czy może jako pogardę dla nieudaczników życiowych? Może w ogóle co innego miała autorka na myśli. Dla mnie to takie pokazanie, że są zawody gorsze, złe, beznadziejne – a według mnie brak etosu pracy, szacunku dla pracy to jeden z głębokich problemów naszego kraju. A już totalnie mnie rozbawiło „… pod dyktando kościoła…” – bo to przykład nadinterpretacji i także niewiedzy. To, że kościół katolicki reprezentuje jakże bezkompromisową postawę w zakresie aborcji ma zarówno plusy jak i minusy. Pomijając jakże wiele problemów kościoła hierarchicznego trudno, choćby na logikę, zdrowy rozsądek, odmówić racji w potępianiu swobodnego dostępu do aborcji i tym samym sprowadzania seksu do wyłącznie chemicznej reakcji organizmu na fizyczne zbliżenie dwojga ludzi. Osoby wierzące, katolicy mają takie samo prawo do wyrażania swojej opinii jak i zwolennicy aborcji. Czy niejako automatycznie stają się źli? Zupełnie inną kwestią, absolutnie życiową, jest to, że życie to seria kompromisów i regulacje na poziomie społecznym wymagają kompromisów. Kwestia aborcji to kwestia bardzo trudna, nie dająca się rozwiązać, uregulować na ostro, to raczej pływanie w szerokim pasie granicznym. Niewątpliwie edukacja seksualna jest niezbędna, wiedza o budowie człowieka, znajomość elementarnych zasad rządzących naszymi ciałami, ale także cała masa pracy w warstwie emocjonalnej, a więc i etycznej to fundament dla młodych ludzi. Seks nie może być traktowana wyłącznie jako przyjemność, fizyczna zabawa bez konsekwencji. Pracuję z młodymi ludźmi i widzę głównie ludzi zarażonych „współczynnikiem doraźnej korzyści”, nie umiejących podjąć odpowiedzialności, udźwignąć konsekwencji własnych czynów i słów – to jest wręcz pandemia. Dojrzałość emocjonalna jest tu odległym lądem, którego większość z nich nie odkryła, ale już fizycznie mogą stać się Rodzicami. Edukacja seksualna pozbawiona pracy z uczuciami, aspektami etycznymi jest po prostu pozbawiona sensu.

Niewątpliwie pani Paulina Młynarska stanowi przykład osoby bardzo dobrze radzącej sobie z wyzwaniami życia i to bardzo dobrze, lecz nie oznacza to, że większość ma aż tak dobre predyspozycje. Autorka poruszyła także bardzo istotne kwestie, jak ściąganie alimentów, realnie dostępne tanie żłobki i przedszkola, a ja od siebie dodam, że powinny być darmowe, a nie tanie bo to wówczas jest realnym wsparciem Rodziców, a przede wszystkim pokrywające 100% zapotrzebowania. Nie łudźmy się ale przedszkole i szkoła to miejsca gdzie nie wychowuje się zamiast Rodziców, ale miejsca, przestrzenie gdzie kształtuje się i doskonali zachowania i postawy społecznego funkcjonowania. Autorka poruszyła także kwestie ściągalności alimentów – jakże istotną kwestię, która obecnie jest po prostu regulowana beznadziejnie.

Panie Paulina Młynarska twierdzi, że posiadanie potomstwa to w połowie kwestia męskiej połowy świata. Jednak czy tego chcemy czy nie dzieci dziedziczą więcej genów po matce niż po ojcu i owszem już wychowanie dziecka to w połowie obowiązek ojca i w połowie matki. Autorka stwierdziła dobitnie, cytuję „A pozostałe 98,5 procent kobiet w wieku rozrodczym, które za sprawą dyktowanej przez episkopat polityki nie mają dostępu do antykoncepcji…” – to ja chyba mam problemy ze wzrokiem w hipermarketach. Poza tym nie znam środków chemicznych, w tym leków, które nie mają skutków ubocznych. Nie środków medycznych, które nie wpływają negatywnie. Listy skutków ubocznych i działanie terapeutyczne to suma, która ma być ostatecznie dodatnia dla pacjenta, ale nie oznacza, że nie ma negatywnych następstw poza tymi pozytywnymi. Nie jestem specjalistą w kwestiach medycznych, ale im mniej czegokolwiek się bierze tym lepiej. Mam choróbsko autoimmunologiczne i leki zażywać muszę, a im mniejsze dawki tym lepiej. Episkopat nie dyktuje polityki. Nie przypominam sobie by ustawy i regulacje prawne pisali biskupi. To zdanie jest po prostu nieprawdziwe, a co najmniej niepełne. Wyrażanie opinii to jedno, a pisanie ustaw to drugie.

Równość między kobietą i mężczyzną to dla mnie przede wszystkim równość w prawie, wynagrodzeniach, prawie do rozwoju osobistego. Jestem mężczyzną i jestem jaki jestem, nie mogę tego co kobieta i na odwrót. Nie ma równości cielesnej, ani duchowej. Nie oznacza to, że w jakikolwiek sposób mężczyzna przewyższa kobietę. Dlatego Rodzina jest Rodziną pełną kiedy jest i żona, matka i mąż, ojciec gdyż i dla siebie i dla dzieci stanowią komplementarność – zarówno w ujęciu życia codziennego jak i emocjonalnego, czy duchowego. Brak jednego tylko pierwiastka nie jest ostatecznie dramatem, ale nie jest też czymś pożądanym, czy pozytywnym, a rozpad małżeństwa da o sobie znać u dzieci, prędzej, czy później, czy tego chcemy, czy nie.

Chcemy połowy świata, połowy kasy, połowy pracy i połowy zmartwień związanych z posiadaniem potomstwa. Połowy.

Paulina Młynarska

Połowy absolutnej się nie da. Nie wiem jakbyśmy wszyscy chcieli, ale myślę, tak mi się wydaje, że więzi miłości matki i dziecka są znacznie silniejsze niż ojca i dziecka, przy najmniej na znacznym etapie. Nie wiem jak bardzo bym kochał, a kocham bardzo moje dziecko, a miłość jego matki jest i tak mocniejsza. Nie wątpliwie poza tym połowa obowiązków wychowania spada na oboje Rodziców, co dla mnie jest zupełnie naturalne.

Spodobał mi się ten tekst: https://parenting.pl/portal/najlepszy-wiek-zeby-zajsc-w-ciaze

Czas płynie nieubłaganie

Posted on Updated on

Pisanie jest jakże intrygujące i emocjonalne. Wyszedłem z tytułu tego wpisu, a popłynąłem treścią inaczej niż sądziłem, niż planowałem, a może nawet niż chciałem ale nadal jednak czuję, że tytuł i treść są ze sobą zgodne. Cieszę się, że nie mam telewizji, choć internet dostarcza wielu wieści ze świata, tego mniejszego i większego. Mam jednak nieodparte wrażenie, że to już nie informacje lecz demiurgowanie wizji świata, wizji jaką mam mieć, a ja na przekór jej takiej nie mam. Może w zamian mam swoje marzenia co do własnego życia i świata, w którym bym chciał żyć. Może w ten sposób akceptuję, iż moje wizje są odmienne od rzeczywistości. Jednak czy wiem jaka jest rzeczywistość. Z racji tego kim jestem i co robię mam jedynie ograniczony osobisty dostęp do świata, tego najbliższego. Czym jest prawda? Ktoś powiedział, czy napisał, że prawda zależy od tego jak uczestnik, świadek danego wydarzenia je osobiście postrzegał. Zatem czy można świadomie ograniczać własne przekonania co do własnej prawdy i próbować je minimalizować, poprzez stwierdzenie, iż coś miało miejsce albo i nie, lecz bez rozwinięcia danej opowieści? Można próbować, ale uważam, że ja na pewno, a sądzę, że większość z nas ludzi nie jest w stanie ograniczyć się wyłącznie do suchych faktów. Zdolność abstrakcyjnego myślenia, uczucia powodują, że możemy mieć poczucie zbiorowego udziału w jakimś wydarzeniu, lecz i tak przeżywamy je osobiście, indywidualnie, pomimo zbiorowej świadomości i zachowań. Noc, sen wydają się granicą między wydarzeniami jednego dnia, a tymi, których świadkami lub uczestnikami dopiero będziemy w dniu następnym. Niestety noc to nie czas spokojności i braku wydarzeń. Każdej nocy gdzie indziej jest dzień i nie można przed tym uciec. Jakże niewiele mamy realnego wpływu na otaczający nas świat. Sami, samodzielnie w zasadzie nie możemy zrobić nic, no w każdym bądź razie bardzo mało, choć nierzadko odczuwamy jakbyśmy przenieśli całe pasma gór. Wspólnota, zaufanie i lojalność w każdą ze stron stanowią realną siłę wspierającą jednostki i dającą możliwość przyczyniania się do losów nas samych jak i i innych. Wspólnoty wiernych, oddziały wojskowe, drużyny harcerskie, stowarzyszenia od zarania czasów dają możliwość mnie, nam by móc się realizować. Jednak ostatecznie zawsze jednak jesteśmy indywidualistami bo wszystko przeżywamy osobiście. Nie piszę tu o zachowaniach, które kształują nasze postawy, lecz nawiązuje do przeżywania, odczuwania, postrzegania. To jak się zachowamy i tym samym będziemy kształtować własne postawy to już inne kwestie. Czy można utrzymywać dystans do siebie samego i do świata wokół nas. Można, można to wytrenować, lecz przede wszystkim zależy od tego czy jesteśmy „odpowiedzialni za”, czy „odpowiedzialni wobec”. Bycie „odpowiedzialnym za” jest wysoce toksyczne dla samego „odpowiedzialnego” oraz dla tych za których jest się odpowiedzialnym. Nie należy tu za to negatywnie oceniać odpowiedzialności Rodziców za swoje dzieci na pewnym etapie. Jednak nawet i tu w relacjach Rodzice – Dzieci „odpowiedzialność za” jest toksyczna.

Osoba odpowiedzialna za to taka, która: ratuje, chroni, wybawia, kontroluje, przejmuje uczucia, nie słucha. Czuje się zmęczona, niespokojna, przerażona, narażona. Zajmuje się szukaniem rozwiązań i odpowiedzi, a także okolicznościami. Stara się mieć racje po swojej stronie. Brnie w szczegóły. Zajmuje się tym jak osoba za którą przejmuje odpowiedzialność wypada przed innymi. Osoba odpowiedzialna za staje się manipulatorem i dąży do tego by ta druga osoba postępowała zgodnie z jej oczekiwaniami.

Upływ czasu

Osoba odpowiedzialna wobec to taka, która uznaje inność, okazuje empatię, dodaje odwagi, dzieli się, konfrontuje, zrównuje się, jest wrażliwa, słucha. Czuje się odprężona, świadoma, wolna, wartościowa. Zajmuje się relacją z drugą osobą, swoimi uczuciami. osoba ta wierzy, że jeżeli po prostu podzieli się sobą to druga osoba otrzyma od niej tyle ile jej potrzeba – jest pomocnikiem, przewodnikiem. Oczekuje, że druga osoba będzie odpowiedzialna za siebie i swoje postępowanie. Potrafi zaufać, nie kontrolować.

Bycie „odpowiedzialnym wobec” pozwala na samokształtowanie się osoby wobec której taką odpowiedzialność się wykazuje. Nie oznacza to, iż nie pomaga się, nie troszczy, lecz każdy, absolutnie każdy musi przeżyć swoje życie samodzielnie. To jest niezbywalne prawo każdego człowieka. To doświadczenie nas kształtuje, a nie to, że ktoś za nas coś…

Do czego zmierzam?

Ścieżka którą sam podążam to ścieżka do odpowiedzialności za własne czyny i słowa, do odpowiedzialności wobec innych, lecz absolutnie nie za nikogo. Nikt z nas za nikogo innego nie powinien rozwiązywać problemów. Wspierać tak, pomóc jak najbardziej, ale nie na siłę. Jaka jest konsekwencja kiedy tak się nie dzieje. Z mojego własnego podwórka pracy jako nauczyciela akademickiego – brak samodzielności studentów, bierna postawa, oczekiwanie aż prowadzący zajęcia za nich rozwiąże problemy, z którymi właśnie się mierzą. Jak napisałem sam nią podążam bo długie lata byłem „odpowiedzialny za”. Robiłem za innych, robiłem za syna, nie pozwalając na jego pełny rozwój. To przeszłość, lecz nie jest łatwo naprawić to co się samemu psuło. Trzeba jednak być odpowiedzialnym wobec moich najbliższych i nie tylko nich. To także odpowiedzialne odbieranie świata, czytanie między wierszami, które nam serwują każdego dnia różnego rodzaju media. Sami musimy rozważać co jest dobre, co jest złe. Ten kto wierzy może też rozmawiać ze swoim Bogiem. Wiara, wartości, szczególnie te ugruntowane, choć może czasem wydające się nie przystające niezmiernie pomagają w codziennych zmaganiach z rzeczywistością. Nie musimy akceptować wszystkiego wokół nas i podążać tak jak pociąga nas tłum wokół. Kiedy w końcu dzięki wsparciu uzmysłowiłem sobie, iż powiedzenie „nie” nie jest czymś niemożliwym. Najwyżej ktoś nas będzie mniej lubił lub wręcz się obrazi, lecz to będzie i tak problem tej właśnie osoby. Przykro, szkoda, lecz nie można dać się ani wykorzystywać ani samemu unikać właśnie odpowiedzialności. Czas płynie nieubłaganie i każdego kolejnej minuty możemy czegoś nowego się nauczyć, coś nowego przeżyć i nie zawsze będzie to miłe. Myślę, że mogę się cieszyć, że zmieniam się, lecz wymagało to jeszcze jednego… dystansu do samego siebie. W pozytywnej konsekwencji umiem przyznać się do błędu, podjąć odpowiedzialność, nie udawać, że coś wiem kiedy nie wiem. Nie jest idealnie, nie zawsze się udaje, lecz udaje. Ideał to coś nieosiągalnego i zmierzanie ku niemu to raczej własna ścieżka przezwyciężania własnych ograniczeń, niż w ogóle możliwy cel do zdobycia. Nigdy nikt z nas nie będzie idealny, nie ma szans i nie ma co się łudzić. Dzięki temu jednak unikamy nudy, rutyny codziennych zachowań.

PS. Być odpowiedzialnym wobec a być odpowiedzialnym za nie jest rozgraniczone ostrą wyraźną granicą. Gdyby tak było łatwo by było to rozpoznać. Ze względu na relacje, uczucia, miłość, rozpoznanie czy jest się w strefie buforowej, czy też naruszyło to czego się nie powinno nie jest łatwe i to właśnie wymaga pracy 🙂

Droga Krzyżowa subiektywnie, stacja II

Posted on

Stacja II, Jezus bierze Krzyż.
Stacja II, Jezus bierze Krzyż.

Jezus bierze Krzyż. Poprzednio napisałem jak sam poczułem ten mój własny krzyż. Dźwigam go codziennie. Jestem wdzięczny, że czasem go nie czuję, a innym razem, że ciąży. Jest dla mnie świadectwem, przypomnieniem.

To początek wykonania wyroku na Jezusie Chrystusie. Nie możemy dostrzec, dziś to niemożliwe, onegdaj w tamtym czasie również. Przyjmując, iż ów krzyż, który zaczyna dźwigać Chrystus waży tyle ile zebrane w nim przewinienia i grzechy ludzi, Chrystus musi być synem Bożym, gdyż nikt inny nie mógłby go udźwignąć. Ci co mu pomagają być może doznają tej swoistej łaski Bożej mocy. Tak sobie myślę, że bez wątpienia Bóg Ojciec mógł uratować swojego syna.

Tu kolejna istotna kwestia, posłuszeństwo. Możemy czasem narzekać, nawet krytykować, że przykładowo to kazanie, tego księdza, na mszy było jakże ostre, gorzkie jak piołun. Ci co przyszli mogli się zrazić do kościoła – czyż Bóg nie wybacza? Ależ tak, a jego miłość, miłosierdzie są nieskończone. Jednak nikt nie będzie zbawiony, nikt nie dostąpi życia wiecznego w niebie bez sądu jego czynów, jego słów, bez osądzenia kim był wobec innych na ziemi. To co czyni mi każdego dnia określa nas, czyni nas tymi kim jesteśmy. Mamy wolną wolę, możemy wybierać jakimi ścieżkami wędrujemy pośród meandrów codziennego ziemskiego życia.

Dziękuję Bogu, za wszelkie trudności w moim życiu, za niepowodzenia, za troski, za trudne chwile z dzieciństwa, za moje własne błędy. Przecież mógł mnie od nich uchronić, lecz czyż to nie najepsze możliwości by dowieść na początek samemu sobie, że można być dobrym, że można próbować. Może udowadniając to sobie przede wszystkim jednak dajemy świadectwo Jemu, że warto było odkupić nasze grzechy.

Ta stacja ma dla mnie, szczególnie w ostatnim czasie, ogromne znaczenie:

Każdy z nas winien swoje problemy i trudności nosić we własnym krzyżu, każdego dnia.

Nie można swoich trosk, problemów, trudności przerzucać na innych, obciążać ich, a samemu oczekiwać, iż oni rozwiążą je dla nas, bez nas. Bardzo dobrze, według mnie, wpisuje się tu bycie odpowiedzialnym „za innych” oraz „wobec innych”. Pierwsze podejście jest toksyczne, niszczące relacje, drugie budujące nową jakość. Wyjątkowo jedno bycie „odpowiedzialnym za” jest bardzo dobre – „za siebie samego”.

Uznając, iż Chrystus nigdy nie obciąży nas naszym własnym krzyżem, którego nie bylibyśmy w stanie unieść to kiedy wydaje nam się, a ja tak miałem, że jednak nie jesteśmy w stanie to oznacza, że nie znamy własnych możliwości, nie wierzymy w nie, deprecjonujemy własną wartość.

Uważam osobiście, iż dzięki temu, że dźwigam swój własny krzyż, powoli uczę się tego co mogę, doceniam swoją wartość – mogę wynieść swoje własne doświadczenie życia, dawać świadectwo innym. Nie przerzucę na nich swojego doświadczenia, ale mogę być odpowiedzialnym wobec nich – dzielic się sobą, swoimi uczuciami, pomóc gdy poproszą, gdy trzeba, czasem być przewodnikiem, zaufać, ale nie kontrolować, nie mówić co należy, bo każdy, choćby ze wsparciem najblizszych, czy przyjaciół ale jednak samodzielnie powinien podejmować swój krzyż.

Droga Krzyżowa, cyklicznie w Wielkim Poście, cyklicznie co roku daje nie tylko mi możliwość odkrycia, doświadczenia, zaczęcia na nowo.

Droga Krzyżowa subiektywnie, stacja I

Posted on

Od kilku lat gdzieś tam we mnie tliła się potrzeba by jakoś siebie określić w Wielkim Poście, by odnieść się sam w sobie do Drogi Krzyżowej. Mam tak, że jak już coś spisuję to i przy tym mam te najgłębsze przemyślenia. Lubię pisać, bo potem można do tego wrócić. Osoby, które mnie znają wiedzą, że jestem osobą wierzącą, a w nomenklaturze pewnej „praktykującą”. Wiara jest dla mnie czymś bardzo osobistym, a przez to że mnie określa staje się publiczna. Gdybym był chorągiewką to nie powiewam raz w tę, raz w tamtą bo akurat jestem w domu, czy w pracy. Jestem jaki jestem w każdej chwili i miejscu. Bardzo lubię modlitwą rozmawiać, w ciszy i spokoju. Lubię, bardzo rozmawiać o duchowym rozwoju, a każdy z nas ma w tym swoją własną drogę. Są tacy, którzy w wierze przeżywają zupełnie inaczej niż ja, mając inny punkt widzenia wnoszą choćby stary temat w świeżym spojrzeniu. Są tacy, którzy nie wierzą, a to ich wybór, co nie oznacza, że rozmowa przy herbacie może być niemiła. Szacunek dla innych jest dla mnie istotny, to fundament w relacjach społecznych.

Postanowiłem w tym roku zrealizować tę ideę która tliła się we mnie i odniosę się do tego co czuję, jak myślę, jakie mam wnioski po rozważaniach każdej ze stacji Drogi Krzyżowej. Przeważnie bardziej, lub mniej odnajduję się przy rozważaniach, kiedy uczestniczę. Lubię Drogę Krzyżową, bo to jakby wypunktowanie, możliwość zwrócenia uwagi na coś co umyka mi w życiu codziennym. Dlaczego „subiektywnie”, bo to moje przemyślenia i wnioski. Oczywiście na potrzeby blogu miejscami uogólnione. Internet to wspaniałe miejsce dzielenia się wiedzą, spostrzeżeniami, przeżyciami i uczuciami, ale każdy ma swoją prywatność, która jest tylko jego i nikogo innego.

Sięgnąłem do kilku źródeł w internecie. W końcu większość co przeszukuje internet, wyszukując rozważań o Drodze Krzyżowej i tak by tam zawędrowała, no może nie zawsze ale jednak…. Nie śmiem nawet podchodzić tu do rozważań teologicznych. Podkreślenie tej subiektywności ma świadczyć, że to moje przemyślenia, być może tu i ówdzie właściwe, a tu i tam nie.

W tej chwili w myślach pojawiło się pytanie, dlaczego ja tak lubię Drogę Krzyżową? Może dlatego, że za nim wszedłem ponownie na ścieżki wiary było kilka wydarzeń, które mnie niejako doświadczyły wiarą. Jednym z nich było doświadczenie niemal fizyczne, w czasie pracy, niejako z zaskoczenia. Bardzo wyraźnie poczułem na ramieniu własny krzyż, który dźwigam w swoim własnym życiu. To było niesamowite w przeżyciu. Ja, inżynier, technokrata, technolog, naukowiec czułem wyraźnie ucisk krzyża na ramieniu. To tylko słowa, ale było to jedno z głębszych doświadczeń w wierze jakich doznałem.

Stacja I Drogi Krzyżowej
Stacja I

Chrystus został skazany w ujęciu boskim dosłownie za nic, absolutnie bezpodstawnie. Został pomówiony, wyśmiany, a jego nauczanie umniejszone. Celowo i z premedytacją zniszczono w ludzkim wymiarze Jego godność. Niesłuszne oskarżenia, wyszydzanie, negatywne budowanie czyjegoś wizerunku, spotykamy się z tym codziennie, może nie osobiście, ale jednak każdego dnia obserwujemy takie działania. Dziś wystarczy w eter rzucić plotkę by ktoś padł jej ofiarą i to niemal bez szans na obronę swojego imienia. Kuriozalność sytuacji polega na tym, że oskarżyciel pozostaje w cieniu, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzone krzywdy, a właśnie to on powinien musieć udowodnić moc oskarżenia.

Powinniśmy być świadomi jak łatwo można manipulować innymi. Jak łatwo my niejednokrotnie ulegamy temu co nam się przekazuje. Prawda, czym jest, jaka jest jej definicja? Elementarne prześledzenie rozważań na ten temat samo w sobie stanowi intelektualną podróż i nie lada gratkę. Od jakiegoś czasu staram się podchodzić do większości informacji z automatycznym dystansem, przyjąć coś do wiadomości, ale kwestie wiarygodności informacji są już jakby inną kwestią. Szczególnie niebezpieczne w przekazie medialnym są, jak to określam, słowa komentarza, uzupełnień, gdybania. Pożar mostu Łazienkowskiego – pierwotnie podawano, że pali się jego konstrukcja, a w rzeczywistości nie tyle co konstrukcja samego mostu, a pomostu technicznego. To przecież zasadnicza różnica.

Ile razy sami dokonywaliśmy osądu kogoś, czasem po samym wyglądzie, a potem nasze sądy okazywały się jakże nieprawdziwe. Ważną dla mnie szkołą w tym zakresie była praca w Komisji Stopni Instruktorskich w moim macierzystym hufcu harcerskim. Niejednokrotnie stałem, nie tylko ja, cała komisja, przed typowym zadaniem zamknięcia próby instruktorskiej, dopuszczenia nowej osoby do instruktorskiego grona wychowawców. Z rzadka kiedy można było wykorzystać osobiste doświadczenie ze wspólnej z kandydatem pracy harcerskiej. Podstawą była próba, sprawozdanie, opinie innych instruktorów, rozmowy z kandydatem. Trudno tu mówić o wystarczających zasobach wiedzy, a jednak decyzję należało podjąć. To były niejednokrotnie trudne wyzwania. Współuczestniczyłem w osądzeniu, czy dany kandydat zrealizował swoją próbę pozytywnie i czy będzie dopuszczony do złożenia Zobowiązania Instruktorskiego. Pracując jako akademik cieszyłem się, iż nie kojarzę imion i nazwisk studentów z ich obliczem. Wiadomo, czasami ktoś podpadł. Dzięki temu kiedy sprawdzałem wyniki egzaminu, kolokwium, czy projekty sprawdzałem je, a nie przede wszystkim osobę, która je zrealizowała.

Piłat sądząc i skazując Chrystusa postępował według swojej mądrości, pod naciskiem Arcykapłanów i podburzonego tłumu. Nie jest w stanie wykroczyć poza ograniczający go krąg, ani obaw i lęków, ani napierających na niego Arcykapłanów. W opozycji do prawiących mowy Piłata, Arcykapłanów mamy wymowną ciszę ze strony Chrystusa. Ilekroć my ulegamy, dajemy się zwieść podszeptom, własnym lękom, byle tylko nie stanąć na pierwszej linii, nie przeciwstawić się, nie stanąć za kimś murem, byle nie znaleźć się w centrum uwagi. Nie musimy dokonywać bohaterskich czynów, lecz jednak gdzie w nas znajduje się ta granica, po przekroczeniu której przestajemy być sobą, czyny nie wynikają z postaw. To bardzo niebezpieczna sytuacja, gdyż w rzeczywistości to nie nasze postawy określają nasze zachowania, lecz właśnie zachowania syntezują postawy. Zarówno postępowanie Piłata,  a przede wszystkim Chrystusa uzmysławia mi, że jakże niejednokrotnie człowiek bywa ograniczony w mądrości, nie mogąc wyrwać się ze schematów postępowania. Milczenie Chrystusa świadczy mi, iż czasem trzeba milczeć. Ja milczę kiedy zdaję sobie sprawę, że chyba „nic nie wiem” w danej sytuacji. Można wyrazić potoki pustych słów, ale nie będą one miały żadnej mądrości. Wówczas cisza wręcz o niej świadczy, o tym że człowiek wie gdzie jest jego miejsce w tym co się wokół dzieje. Chrystus bez wątpienia jako człowiek i Bóg wiedział, a jego mądrość bezapelacyjnie przerastała tych co go osądzili.

Współpasażerowie

Posted on

Komunikacja publiczna zbliża ludzi, choć przeważnie trzymamy się silnie tego, iż wokół siebie roztaczamy swoją strefę wpływów, choćby milimetrową ale jednak, a wtargnięcie do której traktujemy niemal jak wypowiedzenie wojny. Niedawno miałem okazję, bo przyjemnością bym tego nie nazwał. Wykończony siedzeniem nad pewnym projektem po nocy z lubością dorwałem miejsce i niemal natychmiast zapadłem w drzemkę. Jadę prawie z jednego krańca na drugi metrem. Względnie ustawiam się w miejscu takim by nie stać przy drzwiach. Mniejsza jakby z tym.

Rano w pobliżu mnie zadekowało się 2 mężczyzn, którzy na oko 18 lat mieli już istotnie za sobą, ale byli młodsi raczej ode mnie. Jeden z nich z oddali wyglądał na fana rapu albo techno, nie rozróżniam perfekcyjnie, więc mogłem się pomylić. To jednak był rap, gdyż cały wagon słuchał puszczanych kawałków. Były one tłem dla nieco donośnego głosu delikwenta, który opowiadał drugiemu swoje podboje nad innym przedstawicielami ludzi. Włączał w to bogatą mimikę, choreografię pomimo porannego szczytu w metrze. Prezentowane zasób słów, jak łatwo się domyślić niezwykle ubogi dopełniał całości. Byłem w rozterce, bo nie wiedziałem czy zainterweniować, czy jednak warto się narażać dla innych. Czy w ogóle można wygenerować jakikolwiek przekaz zrozumiały dla adresata wypowiedzi? Jasne, że warto ale Ci inni w większości zastosowali odcięcie się podłączając się do własnego świata muzyki przez słuchawki ze smartfonów. Odpuściłem sobie i tak popadając w przerywaną drzemkę dałem radę do końca przebywania we wspólnej przestrzeni. Wysiedli stację przed moją.

Zaszyłem się w pokoju, zweryfikowałem nieco przygotowanie do wykładu i pomny swojego stanu postanowiłem się zdrzemnąć. Niestety dzielna ekipa hydrauliczno-budowlana podjęła o 7:30 wyzwanie kucia otworu poprzez ścianę w szachcie do jednej łazienek. Tak zmotywowany ruszyłem do pracowni by coś zrobić jeszcze przed wykładem.

Tego samego dnia wieczorny powrót do domu również okazał się szansą do obcowania, tym razem, z 4 indywiduami. W odróżnieniu od porannych Ci wieczorni, każdy z osobna, prezentował się wstępnie jako „gość z którym można spróbować ustalić fakty bez sięgania po noże”. Tym razem głośność całej czwórki była większa, zasób słów nieco większy, ba a nawet były próby udawania mówienia po angielsku, niemiecku i rosyjsku. Wręcz poligloci. Właśnie w przypadku tej grupy dało się zauważyć jakże ciekawą kwestię. Odniosłem wrażenie, że każdy z osobna był w porządku, sprawiał wrażenie osoby odpowiedzialnej, kulturalnej. Jednak to co zaprezentowali w wagonie wulgaryzmy, picie alkoholu, poziom rozmowy, stosunek do klobiet – jednym słowem „żenua”, dramat kulturowy. Nietrudno było się zorientować, że chłopaki jadą po towar do wciągania. Znaczy postanowili osiągnąć wyższy stopień mentackiego stanu świadomości. Jednak w porównaniu do nich mentaci odgrywali znaczącą rolę. Ponieważ stan co poniektórych wskazywał już na poluzowanie hamulca ręcznego własnego sumienia i tym razem postanowiłem nic nie robić. Może powinienem, ale czy jakby chłopcy postanowili inaczej porozmawiać czy mógłbym oczekiwać wspracia od innych współpasażerów? To pytanie retoryczne. Tym razem ja wyszedłem wcześniej od tej ekipy.

Kolejny dzień, rano, mój stan świadomości zbliżony do tego sprzed doby, a nawet pogłębiony, powolne reakcje myślowe, ale wykład względnie w głowie ułożony. Wsiadam do wagonu metra i ustalam swoja pozycję przy końcu wagonu, tak by nikomu nie wadzić, bo przecież wychodzę za wiele stacji. W pewnym momencie Pani siedząca za moimi plecami rozpoczęła konwersację przez komórkę. Skończyła stację przede mną. Ja staram się nie rozmawiać przez telefon zbyt długo, jakoś ani chcę by inni słuchali co u mnie lub tak u kogoś, ani chcę przeszkadzać komuś. Głos Pani był, przy najmniej, dla mnie idealnie wpadający mi w uszy, lekko irytujący i naprawdę co mnie obchodzi półtoragodzinne męczenie się nad w czym wyjść, a i sam dialog przypominał mi pewien skecz kabaretowy. Moje wymowne spojrzenie na Panią nie odniosło żadnego efektu. Znów dałem radę.

Trochę mam za złe samemu sobie, że choćby nie zwróciłem spokojnie uwagi. Może doświadczenie sprzed kilku tygodni kiedy najpierw spokojnie zwróciłem uwagę trójce młodych ludzi, w tym jednemu chłopakowi, że siedzą niemalże rozwaleni na siedziskach w autobusie, a Pani z zakupami musi stać. Dziewczyny stwierdziły, że nie słyszą, być może w ogóle nie kumają po polsku. Chłopak wygenerował opór. Sama Pani, którą znam i wiedziałem, że jedzie dalej, tam gdzie ja, będzie tak stała jakieś 15-20 minut. Chłopak próbował być szarmancki i ustąpić miejsca kolejnemu dziatkowi, znaczy przesunąć się na miejscu typu 1,5 siedziska by ktoś usiadł, samemu jednocześnie zajmując 3/4 siedziska. Taki mały gbur, cham, tak wychowany, że ma prawo. Generalnie siedział aż wysiadł ale nie generował w paśmie słyszalnym komunikatów werbalnych pod moim adresem. W każdym bądź razie zirytowała mnie sama Pani, która powiedziała, że nie musi siedzieć, więc niejako w sposób najgorszy wsparła moje działanie. gdyby choć zaznaczyła, że choć postoi to jednak ja mam rację. Tak to jest…