Droga Krzyżowa subiektywnie, stacja II


Stacja II, Jezus bierze Krzyż.
Stacja II, Jezus bierze Krzyż.

Jezus bierze Krzyż. Poprzednio napisałem jak sam poczułem ten mój własny krzyż. Dźwigam go codziennie. Jestem wdzięczny, że czasem go nie czuję, a innym razem, że ciąży. Jest dla mnie świadectwem, przypomnieniem.

To początek wykonania wyroku na Jezusie Chrystusie. Nie możemy dostrzec, dziś to niemożliwe, onegdaj w tamtym czasie również. Przyjmując, iż ów krzyż, który zaczyna dźwigać Chrystus waży tyle ile zebrane w nim przewinienia i grzechy ludzi, Chrystus musi być synem Bożym, gdyż nikt inny nie mógłby go udźwignąć. Ci co mu pomagają być może doznają tej swoistej łaski Bożej mocy. Tak sobie myślę, że bez wątpienia Bóg Ojciec mógł uratować swojego syna.

Tu kolejna istotna kwestia, posłuszeństwo. Możemy czasem narzekać, nawet krytykować, że przykładowo to kazanie, tego księdza, na mszy było jakże ostre, gorzkie jak piołun. Ci co przyszli mogli się zrazić do kościoła – czyż Bóg nie wybacza? Ależ tak, a jego miłość, miłosierdzie są nieskończone. Jednak nikt nie będzie zbawiony, nikt nie dostąpi życia wiecznego w niebie bez sądu jego czynów, jego słów, bez osądzenia kim był wobec innych na ziemi. To co czyni mi każdego dnia określa nas, czyni nas tymi kim jesteśmy. Mamy wolną wolę, możemy wybierać jakimi ścieżkami wędrujemy pośród meandrów codziennego ziemskiego życia.

Dziękuję Bogu, za wszelkie trudności w moim życiu, za niepowodzenia, za troski, za trudne chwile z dzieciństwa, za moje własne błędy. Przecież mógł mnie od nich uchronić, lecz czyż to nie najepsze możliwości by dowieść na początek samemu sobie, że można być dobrym, że można próbować. Może udowadniając to sobie przede wszystkim jednak dajemy świadectwo Jemu, że warto było odkupić nasze grzechy.

Ta stacja ma dla mnie, szczególnie w ostatnim czasie, ogromne znaczenie:

Każdy z nas winien swoje problemy i trudności nosić we własnym krzyżu, każdego dnia.

Nie można swoich trosk, problemów, trudności przerzucać na innych, obciążać ich, a samemu oczekiwać, iż oni rozwiążą je dla nas, bez nas. Bardzo dobrze, według mnie, wpisuje się tu bycie odpowiedzialnym „za innych” oraz „wobec innych”. Pierwsze podejście jest toksyczne, niszczące relacje, drugie budujące nową jakość. Wyjątkowo jedno bycie „odpowiedzialnym za” jest bardzo dobre – „za siebie samego”.

Uznając, iż Chrystus nigdy nie obciąży nas naszym własnym krzyżem, którego nie bylibyśmy w stanie unieść to kiedy wydaje nam się, a ja tak miałem, że jednak nie jesteśmy w stanie to oznacza, że nie znamy własnych możliwości, nie wierzymy w nie, deprecjonujemy własną wartość.

Uważam osobiście, iż dzięki temu, że dźwigam swój własny krzyż, powoli uczę się tego co mogę, doceniam swoją wartość – mogę wynieść swoje własne doświadczenie życia, dawać świadectwo innym. Nie przerzucę na nich swojego doświadczenia, ale mogę być odpowiedzialnym wobec nich – dzielic się sobą, swoimi uczuciami, pomóc gdy poproszą, gdy trzeba, czasem być przewodnikiem, zaufać, ale nie kontrolować, nie mówić co należy, bo każdy, choćby ze wsparciem najblizszych, czy przyjaciół ale jednak samodzielnie powinien podejmować swój krzyż.

Droga Krzyżowa, cyklicznie w Wielkim Poście, cyklicznie co roku daje nie tylko mi możliwość odkrycia, doświadczenia, zaczęcia na nowo.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: